Previous Page  11 / 68 Next Page
Information
Show Menu
Previous Page 11 / 68 Next Page
Page Background

Sallanders bij Bart Duursma

Het tweelingdorp Wehe-den Hoorn is vanouds een wierdendorp,

gelegen in het Groningse. Ik kies voor de weg die door het prachtige

weidse landschap leidt. Zo kom je nog eens ergens! Het doel is om

wat meer over de Sallander te weten te komen bij Bart Duursma,

een 59 jarige ex aan- en verkoper voor wat nu de firma Agrifirm is.

Aardappelen was de handel waarin Bart zich bewoog. Samen met z’n

vrouw woont hij in de directeurswoning van de voormalige zuivel-

fabriek. Na de eerste koffie was mijn vraag:

Waarom Sallanders, omdat er geen Groninger konijnen zijn?

Bart heeft altijd Vlaamse reuzen gefokt, maar in 1998 is hun jongste dochter

met Sallanders begonnen. Toen zij in 2004 naar Denemarken vertrok om daar

een boerenbedrijf te starten gingen de Vlamen weg en de Sallanders bleven,

voor zover ze niet meegingen naar Denemarken. Onze dochter heeft ze nu

enkel voor de liefhebberij, evenals Barnevelders waar de Denen helemaal wild

van zijn. Bart vindt de Sallanders zelf ook heel mooi, het is een makkelijk ras

qua karakter en er zat een behoorlijke uitdaging in om ze goed te fokken. De

moeilijkheid om hier konijnen te fokken is de myxomatose, een paar maal per

jaar moet ik enten. De voorkanten van de hokken heb ik voorzien van horren-

gaas, wat geen mooi gezicht is, maar je moet wel, vooral bij de buitenhokken.

Heb je nog meer rassen of andere dieren?

Ja, nog wat patrijskleurige Drentse krielen en wat Khaki

Campbell eenden, voor wat eieren. Met die beide

show ik echter niet. De eenden zijn een erfenis van

mijn opa en zijn altijd gebleven.

Weet je hoe de Sallander is ontstaan?

Het ras is genoemd naar de streek Salland

in Overijssel. Dirk Kuiper, een vroeger

bekende keurmeester, paarde Thürin-

gers aan Chinchilla’s. Ze werden in

1975 erkend door de toenmalige

NKB. Er zijn wat Sallanders

naar Engeland gegaan en

zijn daar in 1994 erkend.

Ik weet niet of ze in meer

landen erkend zijn, wellicht

ooit in Denemarken, zegt

Bart. Type en bouw is het-

zelfde als van de Thüringer,

matig gestrekt met weinig

hals en forse benen. Het is

net als de Thüringer middel-

hoog gesteld. Ze hebben een

krachtig ontwikkelde kop

met brede snuit en wangen.

De stevige oren zijn 11-13

cm. met 12 cm. als ideaal. Bij

overjarige voedsters is een

geringe wamaanzet of hals-

kraagje toegestaan. De pels

van de Sallander is normaal

van lengte, dicht ingeplant,

rijk aan onderhaar en fijn van

structuur.

De Sallanders zijn meestal bikkelhard van conditie. Zijn er verschillen

met de Thüringer?

Naast het karakter wat ik wat zachtaardiger vind, kan er aan de Sallander nog

genoeg verbeterd worden. Zo mag de voorhand bij veel dieren wat breder.

Ook aan het beenwerk en het willen stellen is nog steeds genoeg te verbeteren,

maar dat is niet zo gemakkelijk bij kleurpatroondieren. Als je het één verbetert

verlies je op het ander. Kruis je weer een Thüringer in, dan verbeter je het

beenwerk, maar verlies je op kleur, om maar iets te noemen.

Hoe ziet het kleurpatroon eruit?

Het kleurpatroon bestaat uit de zwartachtige sluier die zich uitstrekt over

snuit, oren, borst, onderste gedeelte van de schouders, flanken, achterhand,

benen en bovenzijde staart. Het voorhoofd is wat lichter gekleurd en toont

Een drie jaar oude ram met een fraaie

brede kop, bij oudere dieren wordt de

kop wat donkerder.

Jonge voedster met nu al een

fraai kleurpatroon en ZG benen.

11