Pagina 19 - untitled

Basis HTML versie

19
raskenmerken ontbreken, of wat minder zijn, doet
dit veel afbreuk aan het geheel. In dit artikel wil
ik alleen ingaan op de kleur, te beginnen met de
grondkleur. De Hyacintduif is genetisch een blauwe
donkergekraste duif, maar deze naam gebruiken
we vanwege de uiterlijke kleurkenmerken niet.
Belangrijk is dat de grondkleur, die we ook wel
‘onderkleur’ noemen, leiblauw is en hij mag best
vrij donker zijn, als het maar blauw is. Hier heb je
al het eerste verschil tussen jonge en oude duiven,
alhoewel dit verschil niet erg groot is, krijg je toch
een heel ander beeld. De grondkleur van de jongen
zit meestal tegen het zwarte aan, maar dan niet zo
zwart, als bijvoorbeeld bij de Spreeuwduif. Deze
donkere kleur loopt van kop, hals en borst door
tot op het einde van de staart, en nu komt het, óók
over de schilden. De schilden kunnen echter ook
iets lichter gekleurd zijn.
Na de eerste rui verandert deze grondkleur in de
blauwe kleur, zoals die volgens de standaard vereist
wordt, waarbij op het einde van de staart de mooie
donkere staartband overdwars weer zichtbaar
wordt. De grondkleur mag op de buik niet te licht
zijn, dit is een grote tekortkoming die je al bij jonge
dieren kunt waarnemen. De buik en borst zijn in
dat geval doorlopen met bruinachtig gekleurde
veertjes, waardoor de vereiste groen paarsblauwe
glans in hals en nek na de rui meestal ontbreekt.
Dit maakt ze ongeschikt om mee door te fokken,
het gevolg is namelijk dat ze bruin worden aan de
borst, iets wat een ernstige fout is.
Schildkleur, schubtekening en
vinkentekening
Bij het schild en de slagpennen is de eerste weken
is nog niets te zien van het verwachtte melkwitte
schild, zoals we dat bij de Hyacintduif kennen.
Het schild moet schoon zijn, zonder ‘peper en
roest’, dus een helderwit schild met daarop de zo-
genaamde schubtekening, die we graag zien als een
fijne schubbing, die zichtbaar is als kleine blauwe
driehoekjes op het einde van de schilddekveren,
Volwassen Hyacint met een hele mooie fijne
schubtekening en wit vleugelschild, ook de
vinkentekening in de slagpennen is goed te zien
(foto: Ben Kocken).
waardoor het zo kenmerkende vleugelpatroon van
de Hyacint ontstaat. Het mooie van het opgroeien
van de jongen is, dat je langzaam de kleur ziet ver-
anderen in de kleur, zoals hierboven omschreven.
In het begin een enkel melkwit dekveertje, deze
breiden zich langzaam uit totdat het beschreven
beeld ontstaat. Tenminste dan ben je tot zover blij,
want tot op dat punt, is aan je verwachting voldaan,
zo niet, dan is de missie mislukt.
Fouten in het vleugelpatroon zijn o.a. een te fijne
tekening, waardoor de schubbing verandert in zo-
ming en dat is iets wat we persé niet willen, evenals
een te grove schubtekening, waardoor vaak ook de
vinkentekening op het einde van de slagpennen
achteruit gaat. Deze vinkentekening is juist een
belangrijk onderdeel wat de Hyacint mede zo mooi
maakt. Zonder vinkentekening, of parels, is het alsof
de duif niet is afgetekend.
De vinkentekening zijn de op de uiteinden van
de slagpennen voorkomende witte stipjes, die bij
één of tweejarige dieren vaak op z’n mooist zijn.
Deze parels hebben een doorsnede van ongeveer
2 tot 4 mm. en dienen rond te zijn. Hebben jonge
dieren op de slagpennen in het eerste levensjaar
weinig of geen vinkentekening, dan kan dat in het
tweede jaar wel voldoende zijn. Dus jonge dieren,
die te weinig zijn doorgevinkt in de slagpennen en
verder wel goede raseigenschappen hebben, nooit
wegdoen, omdat deze als oudere dieren vaak heel
lang bruikbaar blijven, voor zowel de show, als de
fok. Dit neemt echter niet weg dat de vinkenteke-
ning ook geheel weg kan blijven, wat natuurlijk niet
gewenst is of dat de jonge Hyacint meteen al vóór
de eerste rui de volledige vinkentekening laat zien.
Dat laatste is ook niet wenselijk, omdat op latere
leeftijd de vinkentekening kan gaan doorlopen, wat
ook wel een langwerpige pareltekening wordt ge-
noemd. Dat betekent kort gezegd, dat de parels veel
te groot worden en als langwerpige witte strookjes
in de slagpennen gaan doorlopen. Ook is het geheel
ontbreken van deze vinkentekening als fout aan te
merken, maar dat zie je pas na de eerste rui.
Deze jongen laten een hoopvol jeugdkleed zien,
de schildtekening is regelmatig getekend.
Dezelfde vogels maar dan van de zijkant
bekeken.
Hetzelfde dier met fraai oog, maar teveel
lichtblauw in de schubtekening met ontbrekende
vinktekening.
Deze jonge duif laat al veel goede
eigenschappen zien.
Deze Hyacint is vrij licht op de borst en buik,
maar kan na de rui nog glans gaan vertonen.